دانشگاه چمران.مهندسی آب
ورودی 85
وي خاطرنشان كرد: براساس اين تفاهمنامه، مقرر شد شركت آبفاي خوزستان و دانشگاه شهيد چمران اهواز در زمينههاي پژوهشي از جمله استفاده متقابل از امكانات و ظرفيت موجود در دو دستگاه، آزمايشگاهها و تصفيهخانهها، انجام پروژههاي تحقيقاتي آبفاي خوزستان، برگزاري همايشهاي علمي و تحقيقاتي مشترك بين دانشگاه و شركت و استفاده از بانكهاي اطلاعاتي و كتابخانههاي دانشگاه همكاري كنند.
قرينه تصريح كرد: برگزاري دورههاي مختلف آموزشي مورد نظر آب و فاضلاب خوزستان، برگزاري سمينار در زمينه صنعت آب، حمايت از پاياننامههاي مقاطع كارشناسي ارشد و دكترا و جذب كارآموزان دانشجويي كه براي گذراندن دورههاي كارآموزي به اين شركت معرفي ميشوند، از جمله مفاد همكاري دو جانبه در بخش آموزشي اين دو دستگاه است.
معاون برنامهريزي و بهبود مديريت شركت آبفاي خوزستان با بيان اينكه همكاري متوليان صنعت آب با مراكز علمي و دانشگاهي در سال 1388 توسعه بيشتري مييابد، بر ضرورت تحقق اين مهم تاكيد كرد و ادامه داد: ارتباط بين شركت آبفاي خوزستان و دانشگاه شهيد چمران نه تنها سبب شكوفايي بيشتر صنعت آب ميشود، بلكه عاملي براي هدايت مراكز دانشگاهي در مسير پژوهشهاي كاربردي و تجاري است.
قرينه با بيان اينكه توجه جدي به مقوله تحقيق و توسعه، ايجاد نوآوري و فناوري و اصلاح الگوي مصرف در شركت آب و فاضلاب خوزستان را در پي دارد، بيان داشت: توانمندسازي واحدهاي تحقيق و حمايت از ايدههاي دانشگاهي، مهمترين نتيجه ارتباط صنعت آب و دانشگاه است.
وي در پايان تاكيد كرد: مشكلات موجود در زمينههاي تحقيقاتي و كاربردي شركت، ضرورت استفاده از توان مجموعه دانشگاهي استان را دو چندان كرده است
اندر خم و تاب خزان خوابي خوش و كوتاه ، ديده بر هم ميدارم تا كه پايان را نپذيرم .
ميبينم كه گذشت و گذشته مرا ميبيند كه نگذشتم . آري، نخواهم بلكه نمي توانم كه بگذرم از آن باغ خيال در حالي كه ريزش آرزوهاي سرخ و كبود من گواه عزلت من است .
تو باور نميكني كه من بودم همان طور كه من باور نميكنم كه اين تويي ، راضي وخندان به چهره ي مبهوت و غريب من !
مينشينم بر سر راهي كه زمان از آن گذرميكند ،تو نيز ميگذري چنان كه زمان بر ما ميگذرد . نيز همه ميگذرند و من به انتظار ديدن خوابي تكراري از خود ميگذرم.
تو ميداني كه نمي دانم از چه خران اين چنين زود آمد . مگر به آمدنش كه انتظار ميكشيد ؟
نه نه ! من خزان رو ميستايم كه تو آن برگ زرد را از اين درخت احساس ريشه در دل، از اين شاخه ي خسته، بچيند ....
متولد آذرم .آذري در خزانم . برگ يادت را با التهابي سرشار از سكوت ميسوزانم.... بنگر، آتش نگاهت شعله ي وجودم را احيا ميكند در اين حين تو بخند و من به لبخند تو شعله ميكشم . با هر كه ميتواني بخند ! خنده بر آتشي كه نميتواند بسوزاند رواست.
از چه غريبانه مينگري، چنان كه من به روياي بودنم شك كنم ! آيا آن شب سرد آبان را از ياد بردي كه پا به پا به آن مسير كوتاه بارها خنديديم، افسوس كه حال من به اين مسير كوتاه حسرت ميخورم(بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم).
آري، دل را نيافتي كه بربايي، دل من آنجايي كه در پي اش بودي نبود ، از من پرسيدي ..چرا ؟
مام
