دانشگاه چمران.مهندسی آب
ورودی 85
محمود رفت! کجا رفتی آخر؟! خودش گقته بود خسته شده از این میز بزرگ... نمی دانم قدرش دانسته شد یا نه برای ما که جای خودت را داری همیشه این کودک 5 ساله به قوت تو خودش را شناخته گرچه سعید جان هم مهربان است اما ما گوشه ته مان را به تو داده بودیم! محمود خاطرت را می خواهیم برای همیشه! پشت هر میزی که باشی!
و باز هم درد دانشجو ...
چه می جویی تو ای دانشجو؟
با خودت چه می گویی ای دانشجو؟!
ها؟!
بابا تو چه پررویی ای دانشجو! نوشته شده در دوشنبه شانزدهم آذر 1388ساعت
11:44 توسط محسن| |
نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم شهریور 1388ساعت
12:29 توسط محسن| |
مجمع دانشجویان ( ورودی 85 ) دانشکده مهندسی علوم آب دانشگاه شهید چمران اهواز .
اندر خم و تاب خزان خوابي خوش و كوتاه ، ديده بر هم ميدارم تا كه پايان را نپذيرم .
ميبينم كه گذشت و گذشته مرا ميبيند كه نگذشتم . آري، نخواهم بلكه نمي توانم كه بگذرم از آن باغ خيال در حالي كه ريزش آرزوهاي سرخ و كبود من گواه عزلت من است .
تو باور نميكني كه من بودم همان طور كه من باور نميكنم كه اين تويي ، راضي وخندان به چهره ي مبهوت و غريب من !
مينشينم بر سر راهي كه زمان از آن گذرميكند ،تو نيز ميگذري چنان كه زمان بر ما ميگذرد . نيز همه ميگذرند و من به انتظار ديدن خوابي تكراري از خود ميگذرم.
تو ميداني كه نمي دانم از چه خران اين چنين زود آمد . مگر به آمدنش كه انتظار ميكشيد ؟
نه نه ! من خزان رو ميستايم كه تو آن برگ زرد را از اين درخت احساس ريشه در دل، از اين شاخه ي خسته، بچيند ....
متولد آذرم .آذري در خزانم . برگ يادت را با التهابي سرشار از سكوت ميسوزانم.... بنگر، آتش نگاهت شعله ي وجودم را احيا ميكند در اين حين تو بخند و من به لبخند تو شعله ميكشم . با هر كه ميتواني بخند ! خنده بر آتشي كه نميتواند بسوزاند رواست.
از چه غريبانه مينگري، چنان كه من به روياي بودنم شك كنم ! آيا آن شب سرد آبان را از ياد بردي كه پا به پا به آن مسير كوتاه بارها خنديديم، افسوس كه حال من به اين مسير كوتاه حسرت ميخورم(بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم).
آري، دل را نيافتي كه بربايي، دل من آنجايي كه در پي اش بودي نبود ، از من پرسيدي ..چرا ؟
مام
اندر خم و تاب خزان خوابي خوش و كوتاه ، ديده بر هم ميدارم تا كه پايان را نپذيرم .
ميبينم كه گذشت و گذشته مرا ميبيند كه نگذشتم . آري، نخواهم بلكه نمي توانم كه بگذرم از آن باغ خيال در حالي كه ريزش آرزوهاي سرخ و كبود من گواه عزلت من است .
تو باور نميكني كه من بودم همان طور كه من باور نميكنم كه اين تويي ، راضي وخندان به چهره ي مبهوت و غريب من !
مينشينم بر سر راهي كه زمان از آن گذرميكند ،تو نيز ميگذري چنان كه زمان بر ما ميگذرد . نيز همه ميگذرند و من به انتظار ديدن خوابي تكراري از خود ميگذرم.
تو ميداني كه نمي دانم از چه خران اين چنين زود آمد . مگر به آمدنش كه انتظار ميكشيد ؟
نه نه ! من خزان رو ميستايم كه تو آن برگ زرد را از اين درخت احساس ريشه در دل، از اين شاخه ي خسته، بچيند ....
متولد آذرم .آذري در خزانم . برگ يادت را با التهابي سرشار از سكوت ميسوزانم.... بنگر، آتش نگاهت شعله ي وجودم را احيا ميكند در اين حين تو بخند و من به لبخند تو شعله ميكشم . با هر كه ميتواني بخند ! خنده بر آتشي كه نميتواند بسوزاند رواست.
از چه غريبانه مينگري، چنان كه من به روياي بودنم شك كنم ! آيا آن شب سرد آبان را از ياد بردي كه پا به پا به آن مسير كوتاه بارها خنديديم، افسوس كه حال من به اين مسير كوتاه حسرت ميخورم(بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم).
آري، دل را نيافتي كه بربايي، دل من آنجايي كه در پي اش بودي نبود ، از من پرسيدي ..چرا ؟
مام
